Baai Bolivia, Pellow Heru

Aangezien La Paz ons menigmaal werd omschreven als 'just another big city' werd ons volgende station Isla Del Sol in het Titicacameer. Zonder de zon neigde het eerst ietwat naar 'just another island', gelukkig kwamen we er heel wat oude bekenden tegen en werd het er toch nog een fijne onderneming. Weet er trouwens iemand wat religieus synchretisme betekent, de trotter had er z'n mond vol van en wij snappen het nog niet helemaal :-)

Van Noord naar Zuid

Van het eiland van de zon ging het naar Arequipa. Dat betekende een laatste maal lachen naar de Douane. Hallo Peru!

Arequipa werd een verademing. De gemiddelde Peruviaan bleek immers een stuk sympathieker en socialer dan de bij wijlen botte Boliviaan. Al werd onze ervaring zeker ook gekleurd door een fantastisch hostel, danku H&M voor de tip!

Een mens zou voor minder aan het lezen/chillen slaan. Tussen de boeken en zonnecreme door trokken we ook nog naar de Colca Canyon, samen met twee Argentijnen en in het zog van Els, onze gids ad interim. 
Op deze trip floten de Condors ons letterlijk om de oren, maalden we onze eerste klimkilometers en werkte Pieter een zeer gesmaakt lokaal voetbalmatchke af. En bleek het afdalen&beklimmen van de canyon warmer dan gedacht, resulterend in een Ave Maria versie van Sofie. Maar ach, Pasen lonkt niewaar?

Hitteslag nabij, Bear Grylls solution

 

Tis enkel omdat de klok tikte dat we hier weggingen...

Broodje aap

Amaikes, net terug van drie dagen zweten. Het resterende vocht was voor de muggen. Op zoek naar fauna in de selva is een beetje zoals de nacht van 6 december, je hoort ze wel maar je ziet ze niet. Met uitzondering van onze bloedminnende gevleugelden, en van een hele troep... aapjes! 

Na lang wikken en wegen besloten we te kiezen voor de wellicht enige echte duurzame manier van reizen in Rurrenabaque. Dat betekende iets minder beestjes en iets dieper tasten, je vermijdt evenwel taferelen a la smack the croco en drown the dolphin. Onder begeleiding van Juan, ookwel Juanito el Monito, verkenden we het Serere gebied. Daarbij stond ook Pirana vissen stond op het menu, in tegenstelling tot in de platgevaren Beni rivier, wel toegelaten op ons meer. Sofie had een paar keer toesj! 

Exemplaren tot 15 cm

Juanito

Life Nat Geo, Pieter kraakt en slaapt

Een apart hoofdstuk vormen de apen. Enkele spydermonkeys bleken in hetzelfde hotel als ons te resideren. Gedomesticeerde/gemolesteerde schepsels waarvan men hoopt ze vroeg of laat weer "in den wilde" te kunnen loslaten. Speelse beestjes!

Ook in het wild kwamen we ze tegen. Een dertigtal kapucijnapen en ongeveer dubbelzoveel squirlmonkeys vormden een groep. De kleine eekhoornaapjes blijven liefst aan de zijde van de kapucijnaapjes om veiligheidsredenen. Betalen doen ze hun portier... in natura! En nee, dan hebben we het niet over bananen...

De hitte doet z'n werk

Schitterende beesten, superhandige en krachtige staart, wel een heel werk ze heel de dag buiten te houden. In tegenstelling tot de verzengende hitte en al onze geleedpotige vliegeniers, lieten we ze met spijt in het hart achter. 

Vandaag geraken we hopelijk nog in Copacabana. Chillen aan titicaca, ole! Efkes de stoelgang weer laten indikken ;-)

Derop en erover!

Korter dan gepland keerden we nog een laatste keer terug naar het land der pampa en inflatieproblemen. In Salta vonden we het beste hostel tot nu toe, pingpongtafel en hangmatten incluis. Nog enkele dagjes profiteren van de relatieve luxe, alvorens in het Bolivie en Peru verhaal te stappen.

Bolivie zetten we in met een vierdaagse. Dat betekende vier dagen vroeg opstaan, cocablaren sjieken tegen de hoogteziekte en veel in de auto zitten, gelukkig met als beloning zeer gevarieerde landschappen, boeiende beesten en lekker eten. En dat alles in best aangename companie: chauffeur Vasillo, kokkin Lupe, Duitser Daniel en Londense Sam. Een bont en boeiend gezelschap!

 

 

 

 

Wij roepen ook graag de flamingo uit tot leutigste sjarel van Zuid-Bolivie!

 

Uyuni is nu niet direct het Saint-Tropez van Bolivie en we waren dan ook blij toen we in Potosi aankwamen. Alhoewel, dat het de hoogstgelegen grote stad, 4000m, ter wereld was, dat leest men niet enkel in de boekjes. Het kopje geeft snel aan dat er iets niet pluis is met de zuurstofgraad en om eerlijk te zijn, de benen willen ook niet echt mee.

 

 

De must van Potosi is een bezoek aan de zilver-, zink- en loodmijnen. De geschiedenisles rond deze stad is best al indrukwekkend: miljoenen Afrikaanse slaven vonden hier hun eind, inzet van vele belangenconflicten, mede oorzaak van inflatie en kapitalisme in Europa,... De huidige situatie is al minstens ''interessant''. Met een levensverwachting van om en bij de 50jaar werken er dagelijks nog steeds een tienduizendtal mijnwerkers. Over een twintigtal jaar is de mijn wellicht volledig uitgeput en dan wacht misschien nog grotere ellende, een backupplan leek nog niet direct in de maak...

Amai zeg, dat was een hele klus. Snelle Marcel van ADSL heeft hier nog wat werk te doen. Morgen en route naar de jungle. Aaaaaaaaaaaaaaa i a i aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Ter paard, ter fiets en int heelal

Welkom in de droogste woestijn ter wereld. Welkom in het commercieelste hol tot nu toe: San Pedro De Atacama. Gelukkig ergens wel terecht, de opties zijn nogal gevarieerd!

Na vele pogingen belandden we eindelijk op een viervoeter. Of het paarden of pony's waren, laten we jullie uitmaken. Of wij met hen rondreden of zij met ons, ook dat laten we liefst in het midden :-).

Paardje wil eten, Sofie laat eten

Did I ask for a pony?

En het mooiste van de donut blijft het oog vanbinnen!

Tis officieel, there's no man on the moon. Wij kunnen het weten, want we zagen het met eigen ogen. Een super Canadese gids leerde ons de beginselen van de astronomie, hier in het Mekka van de sterrenfanaten. Thank you sir!

Een schijnbare must voor elke twintiger in deze regionen, dat wilden wij ook wel eens proberen: sandboarden. Sandboarden is zoiets als snowboarden maar dan met te weinig kleren, en een serieuze handrem op. Wat dat laatste betreft doe gerust the Rockaway: lean back, lean back, lean back.

Het grote voordeel van deze torenhoge frictie is dat je iets minder hard "ip je mule dest", allez, dat staat toch zo in de boekjes... 

Ah, en liftjes zijn er ook niet, omschrijf dit gebeuren dus gerust als een echte sport!

Eindigen deden we deze dag met een wederom schitterend zonnegebeuren, dit keer in dalende lijn en uitzicht op valle de la luna. 

Al even trainen voor dat bergje in Peru

En last but nog least: laguna de Cejar. Zowaar tien keer meer zout in deze poel dan in de dode zee. Onze Jezus-moves waren niet veraf... 

Slechts drie keer blijven ketsen :-)

Deze duik luidt ook het einde van ons verblijf in Chili in. Potverdikke, dat 't hier goed geweest is!

Confesso que vivi... en Valparaiso!

Te veel gestoeft met Chili: ze willen ons niet meer in Argentinie. Eenmaal aangekomen te Santiago bleek de pas richting Mendoza te modderig voor bustransport. Dan toch maar de dichterlijke sfeer (Pablo Neruda...) opsnuiven te Valparaiso. Van een nood een deugd maken, of vallen we nu in herhaling?

Valparaiso: zon, zee, strand En cultuur. Liftjes brengen je van zee naar de vele cerros. Heuveltjes volgepakt met veelkleurige huisjes, waarvan enkele in open museum sfeer. En hoe konden wij onze Valentijn beter vieren dan met een partijtje beachvolley? Met sunblock als spelverdeler, dat wel :).

Geen enkel hoekje onbeklad

Voor Elias en Juultje: zo zien smurfjes er uit in Chili!

Ne mens zou voor minder beginnen gedichtjes schrijven :)

Everything is bigger in the Pacific: kloefekappers van golven, supersized meeuwen (?), en Margaritas om een roedel wolven mee te temmen. De paradijselijke naam leek ons niet misplaatst. Dat ze diene pas naar Mendoza gerust toemetsen!

Hoe leger de kuip, hoe kleiner de oogjes

Pucon

Twas even wennen na een desolate passage in het eerder flitsende Pucon. Desalniettemin de moeite, alleen jammer van de eerste mindere weerdagen sinds ons nederstrijken te Z-Amerika.

De beklimming van deVillarica-vulkaan is in deze regionen een absolute must. Sofie zeer tevreden, voor Pieter mocht het wat minder "en masse". Al maakte het afdalen per slee heel wat goed. De mooiste kiekjes onthouden we jullie natuurlijk niet!

Ski/stofpiste bij het ochtendkrieken

En zie eens hoe goed onze tent het nog doet. Met een klein beetje pijn in het hart proberen we hem, wegens niet meer nodig, binnenkort te verpatsen. Que le vaya bien, amigo!

Een Belgisch weertje jaagt ons hier toch sneller weg dan verwacht. Klagen zou echter getuigen van een slecht karakter. Patagonie: superchique, we zien nog wel of het Adieu of Auf Wiedersehen wordt...