Welkom in de droogste woestijn ter wereld. Welkom in het commercieelste hol tot nu toe: San Pedro De Atacama. Gelukkig ergens wel terecht, de opties zijn nogal gevarieerd!
Na vele pogingen belandden we eindelijk op een viervoeter. Of het paarden of pony's waren, laten we jullie uitmaken. Of wij met hen rondreden of zij met ons, ook dat laten we liefst in het midden :-).
 |
| Paardje wil eten, Sofie laat eten |
 |
| Did I ask for a pony? |
 |
| En het mooiste van de donut blijft het oog vanbinnen! |
Tis officieel, there's no man on the moon. Wij kunnen het weten, want we zagen het met eigen ogen. Een super Canadese gids leerde ons de beginselen van de astronomie, hier in het Mekka van de sterrenfanaten. Thank you sir!
Een schijnbare must voor elke twintiger in deze regionen, dat wilden wij ook wel eens proberen: sandboarden. Sandboarden is zoiets als snowboarden maar dan met te weinig kleren, en een serieuze handrem op. Wat dat laatste betreft doe gerust the Rockaway: lean back, lean back, lean back.
Ah, en liftjes zijn er ook niet, omschrijf dit gebeuren dus gerust als een echte sport!
Eindigen deden we deze dag met een wederom schitterend zonnegebeuren, dit keer in dalende lijn en uitzicht op valle de la luna.
 |
| Al even trainen voor dat bergje in Peru |
En last but nog least: laguna de Cejar. Zowaar tien keer meer zout in deze poel dan in de dode zee. Onze Jezus-moves waren niet veraf...
 |
| Slechts drie keer blijven ketsen :-) |
